لوسمی میلوئید حاد (AML) | Rdiet


لوسمی حاد میلوئیدی (AML) چیست؟

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) سرطانی است که در خون و مغز استخوان شما رخ می دهد.

AML به طور خاص بر گلبول های سفید خون (WBCs) بدن شما تأثیر می گذارد و باعث تشکیل غیر طبیعی آنها می شود. در سرطان های حاد، تعداد سلول های غیر طبیعی به سرعت رشد می کند.

این وضعیت با نام های زیر نیز شناخته می شود:

  • لوسمی میلوسیتیک حاد
  • لوسمی میلوژن حاد
  • لوسمی گرانولوسیتی حاد
  • لوسمی حاد غیر لنفوسیتی

تخمین زده می شود ۱۹۵۲۰ مورد جدید بر اساس گزارش موسسه ملی سرطان (NCI) هر ساله AML در ایالات متحده وجود دارد.

در مراحل اولیه، علائم AML ممکن است شبیه آنفولانزا باشد و ممکن است تب و خستگی داشته باشید.

علائم دیگر می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • درد استخوان
  • خونریزی های مکرر بینی
  • خونریزی و تورم لثه
  • کبودی آسان
  • تعریق بیش از حد (به خصوص در شب)
  • تنگی نفس
  • کاهش وزن غیر قابل توضیح
  • سنگین تر از عادت ماهانه در زنان

AML به دلیل ناهنجاری در DNA ایجاد می شود که رشد سلول ها را در مغز استخوان شما کنترل می کند.

اگر AML دارید، مغز استخوان شما گلبول‌های سفید بی‌شماری ایجاد می‌کند که نابالغ هستند. این سلول های غیرطبیعی در نهایت تبدیل به WBC های لوسمی به نام میلوبلاست می شوند.

این سلول های غیر طبیعی ساخته شده و جایگزین سلول های سالم می شوند. این باعث می شود که مغز استخوان شما به درستی کار نکند و بدن شما را مستعد ابتلا به عفونت ها کند.

دقیقاً مشخص نیست که چه چیزی باعث جهش DNA می شود. برخی از پزشکان بر این باورند که ممکن است به قرار گرفتن در معرض برخی مواد شیمیایی، اشعه و حتی داروهای مورد استفاده برای شیمی درمانی مرتبط باشد.

خطر ابتلا به AML با افزایش سن افزایش می یابد. میانگین سنی برای افرادی که AML تشخیص داده شده است حدود ۶۸ سال است و این بیماری به ندرت در کودکان دیده می شود.

AML همچنین در مردان شایع تر از زنان است، اگرچه پسران و دختران را به میزان مساوی تحت تأثیر قرار می دهد.

تصور می شود سیگار کشیدن خطر ابتلا به AML را افزایش می دهد. اگر در صنعتی کار می کنید که ممکن است در معرض مواد شیمیایی مانند بنزن قرار گرفته باشید، در معرض خطر بیشتری نیز هستید.

همچنین در صورت داشتن یک اختلال خونی مانند سندرم های میلودیسپلاستیک (MDS) یا یک اختلال ژنتیکی مانند سندرم داون، خطر شما افزایش می یابد.

این عوامل خطر به این معنی نیست که شما لزوماً به AML مبتلا خواهید شد. در عین حال، این امکان برای شما وجود دارد که بدون داشتن هیچ یک از این عوامل خطر، AML ایجاد کنید.

را سازمان بهداشت جهانی (WHO) سیستم طبقه بندی شامل این گروه های مختلف AML است:

  • AML با ناهنجاری های ژنتیکی مکرر، مانند تغییرات کروموزومی
  • AML با تغییرات مرتبط با میلودیسپلازی
  • نئوپلاسم های میلوئیدی مرتبط با درمان، که ممکن است در اثر پرتودرمانی یا شیمی درمانی ایجاد شوند
  • AML، غیر از این مشخص نشده است
  • سارکوم میلوئید
  • تکثیر میلوئید سندرم داون
  • لوسمی حاد از دودمان مبهم

انواع فرعی AML نیز در این گروه ها وجود دارد. نام این زیرگروه ها ممکن است نشان دهنده تغییر کروموزومی یا جهش ژنتیکی باشد که باعث AML شده است.

یکی از این نمونه ها AML با t(8;21) است که در آن تغییری بین کروموزوم های ۸ و ۲۱ رخ می دهد.

برخلاف اکثر سرطان‌های دیگر، AML به مراحل سنتی سرطان تقسیم نمی‌شود.

پزشک شما یک معاینه فیزیکی انجام می دهد و تورم کبد، غدد لنفاوی و طحال شما را بررسی می کند. پزشک شما همچنین ممکن است آزمایش خون را برای بررسی کم خونی و تعیین سطح WBC شما تجویز کند.

در حالی که آزمایش خون ممکن است به پزشک شما کمک کند تا مشخص کند آیا مشکلی وجود دارد، آزمایش مغز استخوان یا بیوپسی برای تشخیص قطعی AML مورد نیاز است.

نمونه ای از مغز استخوان با وارد کردن یک سوزن بلند در استخوان لگن شما گرفته می شود. گاهی اوقات استخوان سینه محل بیوپسی است. نمونه برای آزمایش به آزمایشگاه فرستاده می شود.

پزشک شما همچنین ممکن است یک ضربه زدن به ستون فقرات یا سوراخ کمری انجام دهد که شامل خارج کردن مایع از ستون فقرات شما با یک سوزن کوچک است. مایع برای وجود سلول های لوسمی بررسی می شود.

درمان AML شامل دو مرحله است:

درمان القایی بهبودی

درمان القای بهبودی از شیمی درمانی برای از بین بردن سلول های لوسمی موجود در بدن شما استفاده می کند.

اکثر مردم در طول درمان در بیمارستان می مانند زیرا شیمی درمانی سلول های سالم را نیز از بین می برد و خطر ابتلا به عفونت و خونریزی غیرطبیعی را افزایش می دهد.

در شکل نادری از AML به نام لوسمی پرومیلوسیتیک حاد (APL)، داروهای ضد سرطان مانند تری اکسید آرسنیک یا اسید رتینوئیک تمام ترانس ممکن است برای هدف قرار دادن جهش های خاص در سلول های لوسمی استفاده شود. این داروها سلول های سرطان خون را از بین می برند و از تقسیم سلول های ناسالم جلوگیری می کنند.

درمان تحکیم

درمان تحکیم، که به عنوان درمان پس از بهبودی نیز شناخته می شود، برای حفظ AML در بهبودی و جلوگیری از عود بسیار مهم است. هدف از درمان تحکیم، از بین بردن سلول های سرطان خون باقی مانده است.

ممکن است برای درمان تحکیم به پیوند سلول های بنیادی نیاز داشته باشید. سلول های بنیادی اغلب برای کمک به بدن شما برای تولید سلول های مغز استخوان سالم و جدید استفاده می شوند.

سلول های بنیادی ممکن است از یک اهدا کننده به دست آیند. اگر قبلاً مبتلا به سرطان خون بوده اید که رو به بهبودی است، ممکن است پزشک برخی از سلول های بنیادی شما را برای پیوند آینده که به عنوان پیوند سلول های بنیادی اتولوگ شناخته می شود، برداشته و ذخیره کرده باشد.

دریافت سلول های بنیادی از اهداکننده خطرات بیشتری نسبت به پیوندی که از سلول های بنیادی خود شما تشکیل شده است دارد. با این حال، پیوند سلول‌های بنیادی شما، خطر بیشتری برای عود دارد، زیرا ممکن است برخی از سلول‌های قدیمی لوسمی در نمونه بازیابی شده از بدن شما وجود داشته باشد.

با توجه به انجمن سرطان آمریکا (ACS).

میزان بهبودی برای افراد مبتلا به APL به نزدیک به ۹۰ درصد افزایش می یابد. بهبودی به عوامل مختلفی مانند سن فرد بستگی دارد.

نرخ بقای پنج ساله برای آمریکایی های مبتلا به AML است ۲۷.۴ درصد. نرخ بقای پنج ساله برای کودکان مبتلا به AML است بین ۶۰ تا ۷۰ درصد.

با تشخیص مراحل اولیه و درمان سریع، بهبودی در اکثر افراد بسیار محتمل است. هنگامی که تمام علائم و نشانه های AML ناپدید شدند، در نظر گرفته می شوند که در حال بهبودی هستند. اگر بیش از پنج سال در حال بهبودی هستید، در نظر گرفته می‌شوید که AML درمان شده‌اید.

اگر متوجه شدید که علائم AML دارید، با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید تا در مورد آنها صحبت کنید. همچنین اگر علائم عفونت یا تب مداوم دارید، باید فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

اگر در اطراف مواد شیمیایی یا تشعشعات خطرناک کار می کنید، مطمئن شوید که از همه و همه وسایل حفاظتی موجود برای محدود کردن قرار گرفتن در معرض خود استفاده کنید.

در صورت داشتن علائمی که نگران آن هستید، همیشه به پزشک مراجعه کنید.



Source